پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:

«اما من درخت نيستم. تو نمی توانی روی شانه های من آشيانه بسازی.»

پرنده گفت: «من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم . اما گاهی پرنده ها وآدم ها را اشتباه می گيرم.»

انسان خنديد و به نظرش اين خنده دار ترين اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: «راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟» انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد.

پرنده گفت: «نميدانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است.»

انسان ديگر نخنديد. انگار ته خاطراتش چيزی را به ياد آورد. چيزی که نمی دانست چيست.

شايد يک آبی دور يک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت: «غير از تو پرنده های ديگر را می شناسم که پر زدن از يادشان رفته است. درست است که پرواز برای يک پرنده ضرورت است اما اگر تمرين نکند فراموش می شود.»

پرنده اين را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اين که چشمش به يک آبی بزرگ افتاد و به ياد آورد روزی نام اين آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چيزی شبيه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت.

و گفت: «يادت می آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم؟ آسمان و زمين هر دو برای تو بود. اما توآسمان را نديدی. راستی عزيزم! بال هايت را کجا جا گذاشتی؟»

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جای خالی چيزی را احساس کرد. آن وقت رو به خدا کرد و گريست ...